بازهم مهمانی خدا
خاكيان به ارمغان آورد وبرق آسماني شدن با غرش رعد ليالي قدر تمام
ناسوتيان را براي لاهوتي شدن بانگ مي دهد.
بازهم يه سال ديگه… بازهم يه رمضان ديگه... بازهم يه مهموني ديگه…
بازم سحرا از خواب شيرين بيدار شدن و روزا انتظار افطار رو كشيدن…
بازم تشنگي و گشنگي و لذت بندگي…
بازم نمازاي شبانه و سجده هاي طولاني و از ته دل دعا كردن…
چقد خوبه اين روزا مانعي رو كه بين خودمون و خدامون ساختيم شكستيم و داريم بهش نزديك و نزديك تر ميشيم
هرچند اون هميشه نزديك ماست ولي ما نميبينيمش.
رمضان كه ميشه خيليا يادشون ميفته كه انسانن كه برترين مخلوقن . انسان بودن اونم تو اين عصرآلوده خودش بالاترين عبادته…
بيايد سر سفره هاي افطار سر سجاده هامون با يه دل خالي از كينه يه دل صاف مثل آئيه دعا كنيم. براي همه اونايي كه غمي دارن دعا كنيم.
كاش رمضان تمريني باشه براي درست بودن تو همه ماه ها و روزاي عمرمون. كاش هر 12 ماه سال خودش يه جور رمضان باشه…
حضرت دوست بفرمود كه دلم خانه توست
من سر عقل نامدم كه دلم ديوانه اوست
گلاله و پویا
چاوه روانتم تا دوایین هه ناسه